Biliniz ki:

Paralel evrenler yoktur, paralel hayatlar vardır.

Birbirini izler. Değmez. Dokunmaz. Sözcüklere dökülmemiş
bir çekim gücü. Ruhlarımız, başka ruhlara karışıyor.

Beyin, aslında dilden bağımsızdır, ne olursa olsun, kim ne
söylerse söylesin, o asi kırmızı ibresi daima — kendi bildiği kuzeyi —
gösterir. Ön yargılarımız, sabit fikirliliğimiz ve ikiyüzlülüğümüz
işte bu sahtekâr asi kırmızı ibre yüzündendir. Ama bir gün Ay
Dede, aynı gözden düşen geçkin ve eskitilmiş bir kasaba yosması
gibi sinsi gece karanlığının elindeki yegâne oyuncağı hile ile alınca
ve maskeler bir perde gibi en aşağı inince, herkes apaçık görecek ki
bu loş, bu inadına sessiz odada sadece bir tane ikiyüzlü var:

Sizi canı gönülden dinliyor ve anlıyor gibi yaparak, aslında sadece
sizin komik, acıklı, dokunaklı, sefil, şaşaalı, romantik, çelişkili,
yapmacık, gerçek, iç buran, hayali, trajik öykülerinizi izleyen,
dinleyen ve yazan:

BEN...